بر زمين پرستيد » . پس همو « شايسته‌ترين مردمان به جانشينى بعد از او مىباشد و جز ستم‌گر كسى با او در رياست ، جنگ و ناسازگارى نمىنمايد » . و به همين دليل مىبينيم ، امير مؤمنان على عليه السلام در جلسهء شورا ، قرابت خود به پيامبر را به عنوان دليل و برهان اقامه مىكند و مىفرمايد : أُنشدكم باللَّه ، هل فيكم أحد أقرب إلى رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم في الرحم منّي ، ومَن جعله نفسه وأبناءه أبناءه ونساءه نساءه ؟ ! قالوا : اللّهمّ لا » . . . الحديث ؛ « 1 » شما را به خداوند قسم مىدهم ! آيا در ميان شما كسى به پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله در خويشاوندى از من نزديك‌تر هست ؛ كسى كه پيامبر او را ، جان خود ، فرزندانش را فرزندان خود و زنانش را زنان خود معرفى كند ؟ پس همگان گفتند : به خدا سوگند ! هرگز . . . . در اين راستا است كه طلحه و زبير نيز به آن اقرار و اذعان نمودند ؛ زمانى كه مردم بعد از كشتن عثمان به حضور آن حضرت باز گشتند تا

--> ( 1 ) . الصواعق المحرقه : 93 به نقل از دارقطنى .